Kar Kesiği

-çatlıyor o denli soğuktan gecenin gözbebekleri-

aşkın ve tabiatin infiali

yorgun

tedirgin

bir ölüm ile bir kış hali

böyle mahkum eder insanı

ismin yalın haline

aynalar buğulu çizgi

ateşe sığınıyor gölgeler

küçüleceklerini bile bile

fay hattı dudaklar şiirle bütün

büyük depreme gebe

sualsiz, çıkarsız

yeltensen öpmeye

ağaçların kolu kanadı beyaz kan

aniden terk edilmişler mi ne

kalabalık eller buz halinde

köprüleri yıkık

eğik evler

bükük evler

şekilsiz evler

ve evlerin sobalarını katleden eller

atmosfer

atmosfer

bu amansız ayrılık esintisi

suretimizde beliren

bu apansız kar kesiği

-her düş biraz biraz beyaza çalar rengi

her düş biraz biraz ayaza çıkar-