Kar Üstünde Ateş

Şair şair’e seslendi

Ağaçlar da şiire benzer

Kuru dallardan dökülür yapraklar

Kafiyesiz cümlemin sılasına hasret gider çatlamış dudağım

Silisli sacla boyanmış,kilometre

levhasına şehirlerim eklenir

Şehirlerim kar altında

Kar üstünde ateş

Sadece

Ve sadece

ellerim üşüyor

Şair şair’e bir gül uzattı

Yığınla fotoğraf,yığınla anı

Kolon direnci

Kolon demiri

Balkon sefalarının edebi metni şimdi

Güleç yüzlü,anısı hüzne kalır yüzler

Gülün narkında ağlıyor şimdi

Rengin güz yanığı

Her biri el işlemesi

anne ninnisi

başımda gök ezgisi şimdi

Şair şair’e ağladı

Ağarmış saçların,bir tutamına

dokundu esirgeme çocuğu

kurum,gri koridorlu kurum

sallandı

Yer yenmişti richter ölçeğini

Yer yeri öpmüştü

Yer ağlamıştı

dayan yavrum

Dayan ki

Umut cadde boyu gülüşün olsun

Çocuk ağlamadı

Şair ağladı

Yurdum ağlıyor şimdi

Şair durumunu güncelledi

Dünyanın öbür ucundaki fener

Işığını vurunca rüzgara

Değişecek mevsim

Biliyorum “yürek haraba”

Ülkem gibi ürkek

Anısı göçük altında

Şair

Köşe bucağı olmayan masanın

bir yanına

Telve tortusu

Gözyaşı

Ve

Şiiri koydu

Masa

Beyaz örtülüydü

Fotoğraflar beyazdı

Şair Şair’e kalem verdi

Yüz kere yüz şiir

Yüz kere bin harf

Yüz kere milyon cümle

Şair insanı sevdi …