Kar Yağıyor Şehre

Buz tutmuş tüm sokaklar, kar yağıyor şehire

Günahkâr toprakların, üstünü örten kefen

Alıp verdiğim nefes, dönüşürken zehire

Tutuyorum rüzgârı, sessiz sedasız esen

Kapanmış pencereler, kapılar demir duvar

Şu uyku; kısa ölüm, istem dışı nefesler

Güneşin batışından, doğduğu ana kadar

Sessizlik kuyusunda, çırpınıyor tüm sesler

Bacalarda hayalet, gibi raks eden duman

Ulaştı ulaşacak, sonsuza bana inat

Ve sokak lambaları, başım üstünde yanan

Gülümsüyor yüksekten, uyuyorken kâinat

Saklanmış gibi sabah, çok uzak bir diyarda

Kavuşmak sevdasıyla, durmadan yürüyorum

Yalnızlık ve yalnızca, üşütmeyen bu karda

Beyaza siyah desen, gölgemi görüyorum

Küçülüyorken şehir ardımda yavaş yavaş

Aklımı kurcalayan, zebani düşünceler

Ay ışığı, yıldızlar, iki yorgun arkadaş

Attığım her adımda, an be an peşimdeler

Kendinden kaçamıyor kaçsa her şeyden insan

Ne yollar tükeniyor ne gecenin sonu var

Ne geriye gidiyor ne donuyor şu zaman

Başlıyor doğum ile öldüğün ana kadar