Kara Gece

Kara gece örtmüş yine perdelerini,

Silmiş darmadağın güneş izlerini,

Korkmuş görmekten loş yüzlerini

Kara gece kapatmış tüm pencerelerini.

Fırsat vermemiş bir tek gün kara gece,

İçine bir damla ışık girmesine,

Ürkek, yorgun, alıngan kederine,

Ortak aramamış yaman çelişkilerine.

Ağlıyor kara gece ışığa susamış,

Ama yapamaz konuşamazmış

Dönmüş kendine, daha da kararmış

Düşünmüş, sanki koca bir yalanmış.

Bir gümbürtü, patırtı ne bu,

Kara gecenin kaçmış derin uykusu

Gürültü içinde sessizliğin korkusu

Gecenin sonunda bir ölümün kurgusu

Eyvah pılını pırtısını topladı işte,

Gidiyor takmış örtülerini peşine,

Belki rastlanmaz bir eşine,

Gitme nereye böyle kara gece.

Gecenin yerini gün aldı

Gün canlı, gece karamsardı,

Lakin kara gece iyi yol arkadaşıydı

Suçu neydi ki, ne yaptı.

Sızlayan yaralarım, acılarımın ortağı,

Yaklaşamadım sana kilitliydi kapın

Fakat benim için sendin can yoldaşı,

Senin de ben gibi dumanlıydı başın.

Gelmezsin bilirim ey kara gecem,

Dilimdeki tek vefalı hecem

Seni tüm gölgelerinle seviyorum desem

Gelsen de alnından bir öpsem.

Saat beş buçuk olmuş,

O ki çoktan yola koyulmuş,

Rengi atmış, benzi solmuş

İçi hüsranla dolmuş dolmuş.

Kara gece bıraktın ellerimi,

Ne bir hoşçakal, ne bir üzme kendini,

Bu güneş yakıyor bedenimi

Gel sen yine soğut yüreğimi.