Kara Şövalyeler

Yolculuk var yine

Zifiri karanlığın gölgesinde

Beliriyor yolcular

Kasıp kavuruyor dört yanı sert rüzgar

Belli ki acısını böyle dile getiriyor

Vazgeçin dercesine

Yolcular kim diye sorarsanız?

Ali, Mehmet, İbrahim, Hüseyin ismini sayamadığım

Madenciler

Arkalarında bıraktıkları gözü yaşlı sevdikleri

Ellerinde kazma ve kürekleri

Yaşamla ölüm arasındaki o kısa çizgide

Bir lokma ekmeğin kavgasıdır katlandıkları

Kara elmasa ulaşma umuduyla

Yerin binlerce metre derinliğinde başlar mücadeleleri

Üstlerinde tulumları, başlarında baretleri

Yeri gelir bütün kuvvetleriyle kayalara vururlar

Yeri gelir ocakta sürünürler

Yeri gelir göçükte kalırlar

Tek bir amaç uğruna

Emeğin en kutsal mücadelesini verirler

Kömür tozlu gözler

Simsiyah, belirsiz, soğuk günlerin

Korkusuz yürekli kahramanları

Kara Şövalyeler...

Gülcan MÜLAYİM