Karalama 11

gece çöküyor kente

insanı çok

insanlığı yok olmuş

kentler çöküyor gözlerine

aralasak geceyi

aşkın makamından bir söz getirsen

kapı kapı çalsa

dolansa kenti

insanlığın yürek ezgisi

bilirim aralanmaz gece

kentler düşmüş

karanlık kuyu diplerine

bilirim ne çok ses

ne çok sessizlik

çekilmekte geceleri

hüzün kiplerine

beraber yitirdik

dört odacıklı kalbimize sığmayan

insanlığımızı

biz yitirdikçe

odalar çoğaldı evlerde

dört duvarın ardı da dört duvar

söyle sığar mı düştüğümüz kalıplara

dünden kalan umutlar

aralasak geceyi

şafakta

ve gün batımında

kızıl bir gül açılsa yanağında

yüzün

yer yüzüne ayna

gece çöktü kente

çöktü gözlerin

kent gecelerinde