Karalama-Veda

dinginliğimi seriyorum gölgelerce

dilimde mıhlanan bir ezgi

hece hece eziliyor göğsüme sesim

mevsim kışa dönmüşken

güneşe çevriliyor düşlerim

ellerim diyorum

boğazımda düğümlenen ismi sarıyor

ellerim diyorum

hayatı geri itiyor

adım adım yürüdüm bu yolu

yazı geçtim baharı geçtim

adım adım kışı getirdim

sesim diyorum

kimseler duymasın

dinlemeyi bilmeyen kulak çok

gözüm diyorum

iki damla yaş yok

bu yoldan yürünmez

bilirim

ışıksız yerde gölge görünmez

elbet öğrenirim

yorgunluğumu seriyorum cümlelerce

içimde mıhlanan bir sezgi

ilmek ilmek sökülüyor boğazımda düğümlenen

içim buz

ismin diyorum

yüreğime batmış sarkıtı

ismin diyorum

bilmiyorum

kasım-14