Karanfil Çocuk

Rengini yitirmiş güller gibi geçti mevsimler

Kurutulmuş kitap aralarında gibi

Ten üşüyüp yitirince acısını

Kırılmış aynalardan farkı kalmaz gülüşlerin

Ve günahın ateşle kutsanıp yıkandığı

Telaşlı bir imgedir artık gözleri şiirlerin

Kabuğundan soyulmuş yaraydı öykülerim

Sakallarım güneşten almıştı rengini

Yalandan bile gülemedim

Adını milat düştüm yalnızlığın

Gözlerimde mühürledim

Gökyüzünde bir bulut gibi dağıldım gecede

Rengini soldurdu bütün öpüşler

Kayıtsız sözcükler bıraktım son hecede

Karşılıksız mektup gibi buruk bir şeymiş aşk

Gecikmiştim bütün ayrılıklara

Kavuşmalara daha erkendi

Biraz daha durmalıydı şubatın yüzünde ellerim

Nasılsa soğudu çaylar

Son lokmasını ekmeğimin kuşlara verdim

Daha ilk şarkıda kanım damlamıştı anımsıyorum

Buruk bir şarabın kadehte devrilmesi gibi

Son notasında koptu telim

Ömrüme bir karanfil atıp

Gayri resmi katilimi her sabah aynada seyrettim

İşte ellerim

Bütün balıkçılarım öldü

Alaborayım, tökezliyorum

Yeter

Gövdelerinizi büyütüp durmayın

Çocuğum daha türkü söylemesini bilmiyorum..

kasım_2o11