Karanfil Hüzünleri

Acın diyorum sevgili,

kendine

mektuplar yazan kelebekler kadar şefkatli.

Ne olur sen de git şimdi,

zaten hayat,

kendime susacak kadar çok kırdı beni...

Kırıktı içimin aynaları,

deniz kokulu kentlere akıyordu düşler

ben gülüşlerimi

hep güneş gölgelerinde bıraktım /

Yakamda,

karanfil hüzünleri takılıydı

çalınmış masalları anlatırdı yıldız kaymaları

ve sonra

gözyaşım yapraklara mektuplar yazardı

mektup yanar, yaprak kanar,

ben ağlardım...

Umuda yol olan,

ışıklar taşırdım yağmur sesine benzer gece nöbetlerimde

yalnız kuşlar

kanadı kırık şiirler okurdu bulutlara

bir intiharın sesine aldanırdı sonbahar

korkardım /

Kanatırken yapraklar karanlık sokakları,

yaralı bir aşık gibi korkardım sevmekten.

Kitaplar okumaktan korkardım

tozlu sayfalardan

ve hep

şefkatten uzaktı tüm kaçışlarım...

Denize küserken yıldızların çığlıkları

kemikleri kırılırdı çocukluğumun

eylülün yanaklarından dökülürdü hüzün

sırılsıklam bir vedanın

ucundan tutardım

ve ben hep

yanıbaşında kanardım masalların...

İçim kırlangıç sürüsü,

dili geçmiş bir şiir kıtasıydım

ve inan sevgili,

yoruldu uçurumlar biriktiren gözyaşlarım /

Ne olur sevgili,

Yusuf'u çağıran Züleyha'nın sesiyle gel.

Gel gör ki her defasında,

gökyüzünün dudağını öpüyor sızılarım.