Karanlığa Çarpan Yankılar

sahi nasıl bir duyguydu

benden kopup o gidişin

oysa ne çok beklemiştim

ya dönmedin, ya dönemedin

silindi artık gözlerimden gözlerin

ne kaldı

yok olan küllerinden geriye

bir çoğunu unuttum gittiğin gideli

elde kalan

belki yırtık, belki yamalı

bir kaç küçük buğulu hatıra

yüzün güneşi gördüğünde

renk değiştirirdi

o güzelim gözlerin

hala ince mi kolların,

küçük mü ellerin

dediler ki hep boyalıymış

oysa ne güzeldi

bal sarısı olan saçların

beyaza kaçardı tenin

nedense buz gibiydi yazın, kışın

o ellerin, ayakların

duygusuz duyguların

soğuk nevale derdim sana

duydum ki

aradığın güneşi de bulmuşsun

artık görse tanımaz seni gözlerim

acı hatıralar sızlar derinlerimde

karanlığa çarpar o kara yankılar

inan kulağımda saklı, azalan seslerin

duymak istemesemde çıkmaz aklımdan

söylediklerin, kedilerin

ve birde beni hiç sevmediğin

"Gözlerinde başlayan yalnızlık beyninde sonlanıyorsa

O zaman inan ki gözlerin bile senden çok uzaklarda"