Karanlığın Ardından

ne olduğun gibi görüne bildin

ne de göründüğün gibi olabildin

hep başkalarının istediği gibiydin

belki de bu yüzden

aynaya bakarken bile

kendini onların gözlerinden görebildin

sana her bakışımda

esen rüzgarın yönünde sürüklendin

sen fır döndükçe

benim başım dönerdi

yine de

ben seni ne çok severdim

hele gülüşlerin

o rengarenk gülüşlerin

çim de alacalı yeşil

denizin içinde

hiç istemesem de

sen ne güzel bir maviydin

oysa kendin olabilmen için

kaç kez tut ellerimden demiştim

soğuk ıslak ve bensiz bir gecede

herkes kendi gözlerinin içinden bakıyordu

sana sessizce

sonra birer birer söndü ışıklar

kapandı kapanmaz dediğin kapılar

ve sen

çaresizce kapanan kapıları seyrettin

ardından

siyah bir nokta gibi

karanlığının içinde kaybolup gittin

ve ben

bana bıraktığın o yalnızlıkla eridim

b

i

t

t

i

m...