Karanlığın Kıyısında

Geceyi avucumda taşıyorum

Yıldızlar susmuş, ben konuşuyorum

İçimde yankılanan o eski boşluk

Adını bilmediğim bir sızı gibi duruyor

Rüzgarlar geçiyor kalbimin içinden

Her esişte biraz daha eksiliyorum

Bir zamanlar ışık sandığım şeyin

Meğer gölgeme düştüğünü anlıyorum

Ama yine de bak

Küllerin altında ince bir kıvılcım var

Çünkü en derin karanlık bile

Bir gün sabaha yenik düşer yavaş yavaş Gözlerine baktığım an

Dünya sustu kalbim konuştu

Adını içimden her geçirdiğimde

Bir ömür sana doğru koştum

Dokunsam kırılacak bir an gibisin

Ama en çok da sana yeniliyorum

Bilmezsin

Ben seni severken bile

Biraz senden korkuyorum