Karanlık Çökmeden Önce
Kıramadım bi türlü korkularımı
Es geçemedim dünleri...
Bazen bir şarkı oldum gün boyu
Bazen de grimsi bir hayal uğruna
Kapadım gözlerimi erkenden...
Oysa daha çocuktum ben
Karanlık çökmeden önce
Şimdi hangi yolun hangi kavşağından
Ne yöne gideceğimden bihaberim
Meğer ne çok medcezir varmış
Ne çok yakamoz yansıyormuş yüreğimde
Ahh Pâre...
Bak kirpiklerimin ucunda hüzünlü bir akşam
Hafiften bir rüzgâr esiyor...
Öylece beklemekteyim çimler üzerinde
Oysa beni solgun papatyalar sarmıştı
Karanlık çökmeden önce
Yorgundum... Bir yaz akşamıydı
Öyle puslu öyle sessiz
Bu duvara yansıyan gölge benim miydi yoksa
Ağarmış saçlar, donuk bakışlar...
Söyle bana Pâre
Yine yalnız mıydım
Aynadaki ben dışında...
Oysa yıldızlar eşlik ederdi bana
Karanlık çökmeden önce
Şimdi adım attığım her sokak yabancı
Kaldırımlar mat bir kâbus...
Bu şehir bu gökyüzü ayrı bir sarhoş
Ve duraklar ki bir o kadar sessiz
Bir o kadar mahmur...
Söyle bana Pâre
Adım adım aramadım ben seni
Sayıklamadım mı seni her gece
Oysa ben yutkunmazdım...
Yağmur yağdırmazdı yanaklarım
Karanlık çökmeden önce