Karanlıkların Kötülüğünde

Gözyaşlarımda düküldü acılar

Zalimce savurdular

Hayatın dibinde sefilleştim belkide

Benim için atan kalp bana düşmanmış

Nefret beslenmiş yalancı sevgide

Sözde benimdi,halbuki hepsi yalanmış

Artık anlamı kalmadı yaşamanın

Bana mutluluk kapılarını teker teker kapatın

Sessizce attığım çığlık beni sağırlaştırdı

Sustum attım içime

Beni yaşamaktan kopardı

Elveda diyorum herşeye

Böyle hayata,böyle nefes almaya...

Sövüyorum herşeye ve de anılarıma...

Yorgunum rabbim hemde çok yorgun,

Bu kalp, bu beden,

Gülün günlerce susuzluğu gibi solgun,

Artık acıya doymuşum,

Gülmekten kopmuşum

Ben nefes aldıkça suçluyum

Karanlıkların kötülüğünde,yavaş yavaş kayboluyorum...