Karanliktaki Sen

Karanlık çökmüştü bu şehirde,

Ve sensiz bir gece daha geçirecektim,

Soğuk,kimsesiz, unutların karanlığa gömüldüğü bir gece.

Aklıma hep sen gelirdin,

Sürekli gözümün önündeydin

Artık alışmılştım karanlığa,

Hatta en iyi dostum olmuştu karanlık

Çünkü karanlık bana hep seni hatırlatıyordu.

Gün doğmuştu artık

Ayrılık vakti gelmişti

Sımsıkı kapamıştım gözlerimi,

Seninle biraz daha kalabilmek için.

Ama çırpınışlarım nafileydi

Elimden bir sonraki geceyi beklemekten başka bi şey gelmiyordu

Senden ayrılmak o kadar zordu ki,

Baharda yaprakları dökülmüş ağaca döndürmüştü beni

Umudum artık bir sonraki bahara kalmıştı.

Yine de ümidimi hiç yitirmedim.

Değil baharda,

Kışta bile yeşerecek umudu yüreğimde taşıdım.

SeYYaH (Gazi)