Karanlıktan Karanlığa

O bekçiydi

Karanlığı güdüyordu düdüğüyle

Sürüden ayrılan yıldız var mıydı

Bakıyordu gökyüzüne

Uyumuyordu ayakları

Karış karış ölçmüştü sokakları

Her düdüğün ötüşüyle

Biraz daha daralıyordu gece

Alışmıştı gece kuşları

Şapkanın altındaki gözlere

Soğuk bile soğukça dosttu

Cebinde uyuyan ellere

Yıldız yerine

Sessizlik kaydı bir gün karanlıkta

O öldü

Şimdi toprağı güdüyordu bedeniyle

Sürüden ayrılan çakıl taşı varmıydı

Yatıyordu içlerinde

mayıs,1993