Kardan Adamım

Yaşıyor muyum sanki bugünlerde?

Gün doğuyor mu pencereme?

Ya da yağmurlar yağıyor mu acizliğime?

Bereketim sadece ve sadece gözlerimde

Büyüdükçe büyüyor özlemim gecelerde

Artık kardan adamlar yapar oldum güneşli günlerde

Tırnakları yitmiş kendi ellerimle

Soğukluğunla buz tutmuş kar taneleriyle

Acılarıma olmuş adamım bir abide

Bu nasıl bir kardan adam böyle?

Mutluluğa inat sereserpe bir gölge

Ancak vuslatımızla eriyecek mahşerde

Halbuki kar taneleri vardı eskilerde

Yaşamaya doyamadığım kış gecelerinde

Tarhana çorbasının buğusuna karışmış saatlerde

Semaverimin dumanı ,çayımın deminde

Hayallerimi uçurduğum beyaz bir büyüde

Aşık olurdum doğanın o müthiş gizemine

Umutlarımı giydirirken bu cansız bedene

Sevgiyi koyardım önce onun kalbine

Et ve kemikten daha da öte

Bir gün karlar erise de

Bilirdim atardı kalbi olsa da bir gece

İnsanoğlu gibi değildi ya nankörce

Kardan adamlar keşke hiç ERİMESE?