Kardelen
-bir Diyarbakır türküsüdür duyduğun
alnımın derinliğinde sana bağışlanan-
güneş küskün doğar toprağa
her adım yokluktur
gülüşün kurak bir gökyüzüdür aslında
kırılır deniz
Ankara'ya uğramaz umut dolu baharlar
zeytin dallarına uçurum bağlanır
her güvercin kanadında
kırık bir özgürlük sesi yankılanır
Dicle'yi avuçlayıp
Fırat'ı dökemezsin dağlara
hiçbir nehir affetmez zamanı
ihanetin diğer adı yalnızlıktır
gözlerimde gizlenirken demir perdeler
ölüm yaldızlı satırlarda saklanır
güneşi geceye sığdıramazsın
gelişin kadar yaşıyordur hatıralar
beşiğine düğümlenen alın yazındır
kül yığınları dolar mezar taşına
su üşür
kaç yalan sürgün edilir dudaklarında
gitmek ölümün yarısıdır
kitaplarda yazmaz korkularındaki çığlık
çeyizin elleri kınalı bir ayrılıktır
-ömrümün kıyısına dokunmadan
hiçbir yağmuru vuramazsın Berfin-