Kardelen

Bir ceylan gözlüye aklımı taktım

Lokma lokma idi gönlümü çelen

Söktüm sol yanımı orda bıraktım

Dağıldım pare pare, oldum kardelen.

Görünce tutuştu aşkın alevi

Küllenip savruldu beden dünyevi

Cennet gibi gözlerin ruhumun evi

Açmadın kapıda kaldım kardelen.

Tadımlıktı hazzı doyurmadı hiç

Döndürdü başımı ayılması güç

Gelecek baharda gel yeniden aç

Senden de bir polen, aldım kardelen.

Yalan yok başında, kaçamak geldi

Aklıma mevzuyu açmak da geldi

Utandım içimden kaçmak da geldi

Sonra kendi kendime, güldüm kardelen.