Kargış Ve Alkış
_ekmeğim oldun
uykusuzluğum tıpkı gölgen gibi tavana çöktüğünde
bak yine uluyor yel evimin çevresinde
hıçkırarak çığlığı camda kırgın ve küskün
sisin büyüyüşü penceremden
bedenim boy veriyor geceye
hohladığım cama adını yazıyorum
geceleri gözleri bağlı kadından ne kadarı kaldı gönlümde
ve delirmemek için saymadım sensiz saniyeleri
ancak kader hiç yorulmadı ve yok olmadı
adalet
bir yığın acılar içinde
_dargınım eriyen ay'a
çünkü yapayalnızım gelecek günde
çaresiz özgürlüğün yitik manzaralarını görmeye geldim
görkemli günbatımının ölümüyle sis bastı geceyi
koyu ve sonsuz
kılıcınla kes cezamı saçlarım önündeyken yargıcın
ben saygısız değil mahvolmuşum
düşlediğim ülkeyi ararken rüyamda
öyle belirgin gördüm ki seni
yollarda artık şimdi ayak seslerin
adalet
ovalarda toplanmış kederler
_kurtuldu
bunu yazan adam
artık derin bir soluk alacağım diyerek tepeye varınca
kendine gelmek için titreyerek
az önce durdurdu yaşamı
gökyüzünü değiştirmek andıyla
sıcacık kanını sakladı bedeninde
artık apaçık bağrından
özgürlük karışıyor rüzgara
son sözleri
adalet
ve ovaların sonsuz ufukları boyunca