Karşıma Kim Çıksa

sonsuzluğun ortasında bir ozan:

evreni yaşatan hayat damarları

sana koştuğum yollardır

yaşamaya olan zaaflarım

ne sen ne bir başkası

ne de sadece ben

sonsuzluğun ortası

orda bir ozan

ve yanağımdaki sızı

karşıma kim çıksa

adres yüzlü bir fani

ve sokaklar çocuk sesleriyle

yandaş seni arayışlarıma

güncel ve zoraki

ölüm ve zaman

bir sensin işte sonsuzdan öte

tenden uzak beklemekler toplamı:

ben...

mecburi uzaklıklara mahkum

tek zaman mültecisi

aykırı yalnızlıkların

tek tabancalı kabadayısı

ölçüm hesabım yok

durum durağım

saymayı yıldızlardan

koşmayı rüzgardan öğrendim

kimseyi esir etmedim yalnızlığıma

düşmanımla bile savaşı paylaştım

sen:

özgürlüğü tat yaban bir otta

ve seni sevene

uçurumları boy aynası yaptıktan sonra

arkasından küfretme

aşk...

tek başına yaşanmaya mahkum edilirse

yanılgılarla beslenir

ve cehennemî bir gürültünün içinde

sessiz bir kovuğa sığınır

hırsların onu yakalarsa

linç eder...

oysa

beni anlamak

ve bana inanmak

beni yaşamaktır

seni yaşadığım gibi...