Karşımda Bin Yıllık Koşuşturmaca

şimdi,nasıl anlatsam,ruhumda derin pranga izleri,

bedenim bir yetimhane köşesinden hallice sanki.

ve uzun uzun susuyorum;ama sana,ama kendime.

evimden kilometrelerce uzaktayım şimdi,

oturuyorum bir bankın tam ortasında,

karşımda bin yıllık koşuşturmaca.

ve mütemadiyen elimde bir sigara...

ne kız kulesi ne son rıhtım ne de galata;

yalnızca bin yıllık koşuşturmaca...

ne ardımda bıraktıklarım ne ulaşmaya çalıştıklarım;

vazgeçmişliğimle aynı kefede şimdi tüm uğraşlarım...

'içimden gelmiyor yaşamak' demeden yaşıyorum yinede,

belki sana belki bana.

tüm isteksizliğimden kurtulmuşcasına...