Karşı/yaka II

.Yedi Otuz Vapuru.

Puslu bir eylül şafağı

Güneş doğuyor kızıl renkli damlardan

Dalgalar uyandırırken yakamozları

Senin kokun diye içime çekiyorum

Karşı/yaka'da taze sabahı

Sonra bir imbat yakalıyor zihnimi

Sağa sola dağıtıyor tüm anıları

İçimde büyürken dayanılmaz hasretin

Bir martının suya değiyor kırık kanadı

Büyük bir gürültüyle çalışıyor motor

Yedi otuz vapuru ayrılıyor iskeleden

Kederli bir tebessüm gelip oturuyor suretime

Dudak çizgilerim titrek ve ağlamaklı

Devasa sessizliğinden uyanıyor ruhum

Uzanıp yakalamak istiyorum

Nafile,

Tutamıyorum uçup giden zamanı.

Karşıyaka /Bostanlı

fi tarihinden kalma bir sevda üzerine mırıldanmalar.