Katiller Gidiyordu

Kötü biri olduğumu söyleyenlerin hepsi,

Sahip olduğum iyi'lerin katilleriydi hep.

Ve katiller gitti,

Ben ağladım...

Ellerime bir kalem bir kağıt alıp,

Şiir şiir ağıt yaktım...

Katiller gitti,

Ben acımı yazdım....

Bir zamanlar omuzlarıma yasladıklarım,

Şimdilerde en büyük yasım...

Ben yas tuttum,

Katiller gitti...

Geride çürümeye mahkum edilmiş bir ceset

Bir hayat

Ve ağır bir suçluluk duygusu kaldı bize yadigar...

Gidenlerde hep bir bahtiyarlık yanılgısı oldu,

Kalanların yaşlı gözlerinde vesikalık bir ihtiyarlık vardı

Ve intiharlık duygular yalnızlığımı sarardı.

Katiller gitti...

Gitme diyemedim hiçbirine,

Oysa yüreğim hala sıcaktı,

Yüreğimde aşk vardı.

Aşk kan ağladı,

Gönül gözüm karardı.

Geride bir sessizlik

Bir de yalnızlık kaldı.

Katiller gitti,

Ben ağladım...

Ve anladım ki

Yaşamak başlı başına bir intihardı,

Benimkisi bir başına oldu,

Ve her sabah gözlerimi açtığımda tekrarlandı...

Çünkü her yeni güne

"yüzümü asarak" başlardım ben.

Yar yoktu,

Canan yoktu,

Katil yoktu,

Çoktan gitmişti hepsi..

Ben ağladım,

Elime bir kağıt bir de kalem aldım,

Şiir şiir ağıt yaktım.

Yaralandım her satırda,

Şiir yüreğime saplandığında...

Can verdim,

Can borcuydu tüm sevmelerim,

Ölmüyordum fakat

Defalarca öldürülüyordum..

Katiller gidiyordu,

Ben kalakalıyordum...

Ağlıyordum...

O gidenler,

" sen iyi bir insansın" diyordu,

Ve hiç biri de, aslında "iyi insan" sevmiyordu,

Öldürüp öyle gidiyorlardı çünkü,

Katil oluyorlardı,

Katlediyorlardı iyi niyetlerimi,

Yargısız,

İnfaz ediyorlardı yüreğimi...

Ardın sıra

Gözlerim yaşlanırdı,

Ben ağladıkça,

Saniyeler yıllanırdı.

Pekte gençtim aslında,

Gözlerim,

sanki bin yıl yaşamış kadar çöktü

hüzün dolu çukurlarına

Annem de hep buna yanardı,

O da pek hayır görmedi oğullarından.

Bilmiyordu,

Devir değişmişti,

Devrik cümleler şiirleşmeye devam etse de

Romantizm yatak odalarına doğru yönelmişti.

Devrimler dahi devrilmişti,

Tekdüze ölümler çoğaldı duygularımızda.

İnsansı fabrikalar katil üretiyordu

Ve öldürme sahneleri artık çok tutuluyordu.

Katiller gidiyordu,

Biz artık ağlamıyorduk üstelik,

Çünkü gidenler, rolunu iyi oynuyordu...

Sevgililer gidiyordu,

Dost dediklerim

Sırtımda bıçağı esirgemeyenler gidiyordu,

Gitmez dediklerim gidiyordu,

Yol gidiyordu,

Katiller gidiyordu

Şehir gidiyordu...

Ben kalıyordum sadece...

Ve nedense,

Kötü biri olduğumu söylüyorlardı hepsi,

Oysa

Bilmiyorlardı,

İyi niyetlerimin katli vacip haliydi zamansız gidişleri...