Katloluşun Destanı

Ağzımdan oluk oluk kan akarken anladım

Ölmenin, katlolmanın da bir değer olduğunu

Demir kurşunlar girince midemin ortasına

Ne denli kutsal bir an işte o zaman anladım

Çok değil beş dakika önce konuşurken Ahmad'la

Verip veriştiriyordum kadere ve hayata

Ama şimdi yanıbaşımda yatan ona fısıldıyorum:

"Ahmad, öyle değilmiş, biz birer kahramanız

Yazılacak destana mürekkep oldu kanımız"

Gerek yok

Destan yazmak için güçlü olmaya

Böyle ölmek de kahramanlık

Katledilmek de

Kısacası

Zulmedilmek de

Ben Filistinli bir Arap

İşte şimdi, tam şu anda

İnsan olduğumu anladım

Göbeğimde bir acı ağzımda kan kokusu

Tüm varlıktan münezzeh, insanlığı kavradım

Herşeye rağmen

Holokostta katlolan Yahudiye ağladım

Ben İnsanım