Kavak Köylüsünden Gurbet Şiiri

siz hiç geldiniz mi bereketli'ye

bereketli ellerini gördünüz mü kadınlarının

toprağını kokladınız mı sıla sıla diye

çiçeğine hasretini bilir misiniz ayrı düşen arının

özgün türküler yakar yayla kadınları

biraz gurbet yakar,

biraz da askerinin yolu içlerini.

yayla eteğinden toplar kadınlar kışlık odunları

kanatır dikenler kadınların parmak uclarını

emekçidir halkı çileli mi çileli

suyu içilir, ama toprağı çorak

biz bu kasabada doğduk doğalı

alnımızda ter, elimizde tırpanla orak

öküz koşarken dedemiz yağmurda çamurda

dertlenirmiş:

haa benim öküzüm,

canım öküzüm

babam savaşta şehit oldu

ben öksüzüm

haa gayret, ömrüne bereket...

gidenleri gördük iş tutmaya: fıransıza, alamana

sonra modası geçmiş köyüm insanına çarığın, kıl çorabın

hasret kalmışız yaylanın havasına, yayladaki kuzuya

yarasına alışmışız ayağımıza vuran ayakkabının

gidenleri gördük iş tutmaya

-gurbete, alamana-

alamanın tabutuyla gelenleri gördük çok geçmeden

ağlayan akrabalarını gördük gurbetçinin ağıtını yakan yakana

zalim gurbet, acı gurbet; acı içimizde gurbet

söyler misin bu iş neyin nesi

böyle mi karşılayacaktı evladını seksen yaşındaki annesi

şenlik olur ardından kasabamda bayram yeri

eller öpülür

alınlar öpülür

gözler öpülür

ana bak bunlar senin torunların

dedelerini alan o gurbetten geldi yavruların

siz hiç geldiniz mi bereketli'ye

bereketli ellerini gördünüz mü kendi dizlerini çürüten