Kavur Gönlümü

Gözlerimin ağırlığı sensin

Ruhumda ki fırtına sen

Denizlerin dibine, kalp tabutunu gömen

Rüzgârlara zerre zerre savurup

Kâinatın dişlerine gelen ben

İçimdeki o kocaman dev

Uyanınca yuttu beni yeniden

Oysa astarlamıştım ben aşkı

Yüzlemiştim kaldırmıştım

Gönül kılıfı sökülünce

Yeniden uyandı o dev

Şimdi esirinim

Kurbanların yoktur söz hakkı

Aşka kurban edilirken

İçimdeki ateş çok büyük

Dünyayı yalayıp yutacak kadar

Ancak gözyaşlarımla söndürürüm onu

//Ağlamak istiyorum hayatın kalbine

Oturup çocuk gibi hıçkıra hıçkıra, ağlamak istiyorum//

Pamuk şekerler kifayetsiz gelir

Pembesinden nefret ediyorum

Hayat benim için hep siyah beyazdı

Bende gri

Asla renkleri sevmedim

Adak adanırkende siyahları giyindim

Çünkü ben hiç bu hayatı sevmedim

Gözlerim dinlemiyor, gönlümün çeşminde

Ey güneş-i saba şimdi kavur gönlümü

Ben ateş olup sarmadan kainatı

Savur sen kül rengindeki abı hayatımı