Kaybedenler Fanusu

ölüm sessizliğinin çığlık çığlığa dolaştığı

gece yarısı sokaklarında ve

uykulu bir yalnızlığın sersemleşmiş düşlerinde

kaybettim özlemlerimi...

tutkularımı kaybettim sonra

kendimle olan savaş meydanlarında

derken

hayallerimi kaybettim

sıkı sıkıya tutmuşken bile avuçlarımda

sonunda her şeyini kaybetmiş biri

oluverdim birden.

etrafımda kimsecikler yok...

tüm sokaklar bomboş...

ama her yerde yankılanan karmaşık sesler..

savurgan adımlarla

ilerliyorum sonsuzluğun başladığı,

o varlık okyanusuna,

o anlamsız sesler dehlizine...

şimdi de dev bir fanusta buluyorum kendimi

benden başka kimse yok

sadece ben ve kaybettikleriminin

silinmez hatıraları var baş ucumda

kafamı çeviripte bakınca fanusun ötesine

binlerce kaybedenler fanusu

ilişiyor gözüme

yalnızlaşmış binlerce insan...

hepsinin kaybettiği şeyler farklı belki

ama kazandığı bir şeylerinin olmaması

ortak noktaları bakışlarında..

gerçekten hiç mi kazanmadık biz?

yoksa kazandığımız şeyleri mi kaybettik hep?

.

.

.

kaybedenler fanusu

çok yakında

mahşer meydanında...