Kaybolan Hasretimsin

gözlerin yağmur bulutlarını çeker kendine

kirpiklerin ağırlaşır içine batarsın

küçük bir çocuk ıslanır bir yerlerde

çıpılçıplak yalnızlığınla sana sarıllır

çocuk ağlar, sen susarsın

zaman en karanlık anını gösterir

saatler küçülür yükselen duvarlarında

zifiriden bir ton koyudur siyahlar

bir toz bulutunda sürüklenir

dünler, düşler, düşünceler

arkasından koşsan da tutamazsın

yıldızlar bir bir düşer gökyüzünden

gölgeler kaybolur gözlerinde

zaman karanlığını yaşar kendince

akrep kilitlenmiştir yelkovana ve sana

duyulmaz artık saatin sesi

yalnızlığın bile çoktan terketmiştir seni

parmakların kaybolur dostlarını sayarken

gönül boşluğuna düşer sesinin yankıları

kirpiklerin nemlenir peşi sıra

içinde bir sel, bir fırtına,bir karanlık

çocuk üşür, çocuk korkar, çocuk susar

ben kendime sarılıp yokluğuna ağlarım