Kaybolan Özgürlüğüm

Kimi zaman kaf dağının ardından

kâh çeçenistan'ın karlı daglarından

Bazen Tiyenenmen meydanından

Kursunlar girdi kuşun kanadınan

Haykıramadım korkumu yenerek..

Baskıya,zulme boyun egmek elde değil

kadere körü körüne baglanmak gibi

duygulara kölelik isteklere efendiliktir

baş egmemektir asiliktir yılmadan..

Ey sen!

Özgürlügüm bir ucurtmayım göklerde.

Kuyruğum boynumda, dar ağacı hazırlar

Beyaz güvercinlerin ölümsüz bedenini bekleyerek,

kaybolan özgürlügümü yitiriyorum ağır ağır..

Yelkenim vardi bir vakit okyanusda

Avlanma pahasına kuş oldum sokaklarda

Konacağım tüm dalların kolu kanadı kırık,

Birtek yapraklar vardı, onlarıda gece tutuşturdu,

Yiten özğürlügüm bütünümle kaybolmuş..

özgürlügümü yetirdiklerinde

bagırdılar yaşasın özgürlük diye

Şimdi onlara sorarım nedir benim günahım?

Yeryüzü çığrışımları

Duysun sonu gelmeyen ağıtlarımı...

Yere sığmayan göge yükselen sesim

Hep özgürlüge olan sonu gelmeyen çığlıklarım

Ve dilimden düşmeyen özgürlük türkülerim

farklı yüzler insanlar tanımak istiyorum

Ve gidiyorum kaybolan özgürlügümü size,

Sonu ölümle biten törenize bırakıyorum

Dokunmayın bana sebebsiz degil gözlerimdeki yaş,

Vurgunların en büyügünü yasattınız içimde

Dipsizleşir düşündüklerim

bunca zaman susmaya çalıştım

Kayıp özgürlük duygularım, düşüncelerim iradem kayıp,

Su bir türlü haykıramayan ağzıma ayıp

Anam, babam özgürlügümle oynadınız kumar gibi

Kendime bile anlatamadiğım cocukluğum, gencliğim kayıp

Töreniz...

Gecemi gündüzümü zincire vuran,

Bir kapkaranlık hücreye koyan,

Demir parmaklıklar ardında bırakan,

Adımı bile anmayan ,töreniz

Özgürlüğümü bende´n çalan

Beni sahipsiz sanan... o vvicdansız töreniz..

Yıllarca isyan ettim kelepçeli ellerimle

Artık tüy kalmadı sahipsiz dilimde

Demir parmaklıklar ardından zincirli kollarımla

Haykırdım sesimi duyan olmadı...

Bende bir insanim kırıldı kanatlarım

Anlayan olmadı...

Ben dogu anadolunun mum gibi eriyen

Özgürlük mahkumu...

Bu mudur yaşadığım hayatın sonu...