Kayboldum İstanbul

Kayboldum hasretsiz bir mutluluğun, deli esen rüzgârında

Akıyordu hırçın nehirler, kimselere aldırmaksızın o günler

Merâmı yoktu kimseden, öksüz kalamazdı bu senli saatler

Hep o vardı yanımda, hiç koymazdı beni bir başıma buralarda

Dururdu sanki zaman onun yanında

Adını yağmurlar ağlardı o baktığında...

Çocukça gülümserdi başını omzuma her yasladığında...

Sonra...

Sonrası yokdan ziyade çok...

Geldi bir kadın yine serçe misali

Yer yaptı bu kırık dala

Bırakmayacakmışız gibi sarıldı

Ben bıraktım artık kendimi yalancı aşklara

Yinede sarıldı bu çürük dala

Biliyorum yersiz bu sevda

Ne derim ben daha anlamayana...

İçimi şimdi acıtsanda beni bir tek anlayan sendin

Bu adama ne zarardı ki bu kelimeleri ettirdin

Medet umanlara aciz kaldım, bu kötülüğü bana sen ettin...

Kayboldum hasretsiz bir mutluluğun, deli esen rüzgârında,

Diye başlamıştım sana...

Sonradan sonra,

Kayboldum hasretli bir mutsuzluğun deli esen rüzgârında...

Dinle! ey mahşer-i şehir der durur bu kul

Şimdi gel, şimdi gel de benim benliğimi bul...

Bul İstanbul bul!

Gel de şimdi, gel de şimdi kaybolan beni bul...