Kayboluş

yüksek bir yerden bakarım

deniz uçsuz bucaksız

gemiler görürüm bacası dumanlı

rotasında limanı belli

ve boğazda balıkçı tekneleri

yüksek bir yerden bakarım

istanbul uçsuz bucaksız

trenler gelir geçer ağırdan

hüzünlü bir şarkı çağırır beni

sisli bir havada çok uzaklardan

bir yerlerden bakarım

yeri belirsiz

düşüncem uçsuz bucaksız

ve insanlar görürüm

hayatın siyah beyaz karelerinde

başı duman duman

ki zaman dalgınlığın pençesinde

bir yalnızlığa girdiğimde

her biri benim kadar yalnız

gözlerimde erir insan kümeleri

sözcükler düğümlenir dilimde

bin kez yok oluş sancıları çekerim

sen sessiz ben sensiz

bir şehir kaybolur içimde

tükenir ağır aksak düşünceler

yinede tek bir umutdur elimde kalan

aslında yolumda bellidir hani

görmesemde giderim arkasından...