Kaygı Kipi

Benim güzel bir evim vardı

İçinde bir yığın saksı ve iştahlıydılar

Üstümüz kuru soğan ve sumak içre

Tedirgin bir dokunuşla yağmurun

Tek bir ay bile üşümemişti gece

Yalındı davranış, tutumu rüzgârın

Eskidi mi, kol ve ayakların üstü

Nasır gibi yoğunca kaybolurdu...

Zor harp günleriydi, zor günlerdi

Dilenci hep aynı sokakta duruyordu

Kitaplar evlerine ağır adım ilerleyip

Yağmur yağınca sokağa dökülüyordu

Zaman, akmakta ısrarlı ve inat

Tan yeri belirginleşince her gün, orada

Zengin bir arabayla uzaklaştılar

Dinlemekten başka ifadeyi her gün

Elbet sadeleşecekti tereddüt, biçimsiz

Hâlâ avuçların tatsız, tuzu biberi

Saçmadan geçiyorduk seninle biz, ne

Nasılsa kurur gün, günbegün

Çay demleriz, güneşe karşı ilk

Sonra uykumuz gelir peşin sıra

Tedirgin mi tedirgin...