Kayıp Güvercin

Bulutlu bir günün çocuğuyum ben,

Dilimin altında ölen ay yaprakları

Pencere önünde yüzüme bakan yorgun kırlangıç hüznü

Şehir ve çocuk

Geriye kalan..

Ki,

Taşlara gölge bırakan kırmızı izli ayna

Ve fısıltı rüzgarıyla dağılan

Turunç kokulu Ekim’in güz yeşili

ipeksiz ezgi kelebeğin renk değiştiren kanatları

Bulutlu bir günün çocuğuyum ,

Gül işli yolların solgun yankısında

Yalnızlık kuyu ağzında unutulmuş orman

Uğultusu ayrılıkla büyüyen yolcu

Oysa hiç suçu yoktu gözlerimin

Sen karanlığı gösterdiğinde.

Yüzü kapalı günlerden geçip gidiyorum işte

Çan sesleri

Umut

Ayrılık

Köklerimden geçiyor

Perdesi kapanıyor benin

Dedim ya

Bulutlu bir günün çocuğuyum

Hep tek başıma

Düşerken maviliklerden

Ellerimde kayıp güvercin

Varsın sayıklamasın düş beni

Kızgınım

Yola

Ay a ve

Toprağa.