Kayıp Kapılar

karanlığın dilsizliğinde

Ve dağılmış parçaların alevinde

kızıl pas

yürür kendimden dışarı aydınlık

dudaklarım uzun soluklu Ay

bu yüzden

oyunların ve ıslanan zamanın astarlı yağmurunda rüzgar külü

derinleştirir bazı yaraları

her seferinde

yeni bir şiire taşınmanın yolculuğuyla unutuyorum durakları

birkaç kişiliğin herkesine ayna tutan ellerim

yalnızlığı kullanıyoruz

sele kapılıyor bir şiirin evvelinde zaman

ne garip

yarınlı korkunun bulut gizinden yüzüme vuruyor uzak yakınlıklar

Ki,

aramıza çekilen ırmağın saçlarında

değişiyor karanlığın dalgın bakışları

gökyüzüne bırakılmış uçurtmalarda kayıp kapılar

burada ve

hiç bir yerdeyiz

....