Kayıp Kıta

-Bir şarkısı yoktur bu toprakların

konuşma yasağından

ve nemli iç çekişinden başka-

Kurşun yağıyor üstümüze

balıklı yağmurlar yerine

Başımıza kapayıp yaralarımızı

altında

kuruyoruz

gökyüzünden çok uzak o devleti

Aristokrat cennetin doğusundaki

tel örgülerin ardında

Sunî rüyalar ile uyuşmuş;

yine o aynı rüyalardan sürgün ölüler örgütüyüz

Sürümüzün başında talih adıyla

yabancı uyruklu bir çoban

koşuyoruz

meridyen geçene dek dışlanmışlıktan

Fikrimizin bir sokağı Galilei'e çıkma telaşındayken,

Yatağını ıslatan çocuklar gibi

yanlış anlaşılmışız...

Öyle dâhiyane kurgulanmış bir saltanat ki bu

babadan oğula geçmiş hep yalnızlığımız!

Sahne fobisi olan tanrının tereddüdüyüz

perdeler açıldığında

gündoğumu uzakların bizden ödünç aldığı bakışlarımızla

yüzümüz

siyahî kadın ağlayan bir Afrika!

Kimimiz Nietzsche gibi bıyık bırakmış deliler

Kimimiz kendini deviren devrimciler

yalnızlıktan aklı karışmışların esmer eyaletinde

Nuh'un gemisi batıyor ellerimize

Batı'nın dikenli gülleri yerine...