Kayıplar

Oysaki bir bardak çaya tavdım ben,

Uzun uzun süslü cümlelere ne gerek vardı.

Kıyıdan köşeden izlemeye razıydım suretini,

Sağır eden sessizliğe rağmen,

Olacak iş miydi seninkisi.

Kaldırım kenarında oturup bekledin mi hiç?

Bırak gelmesini,

Geçmeyeceğini bile bile.

Bir tebessümünle,

Günler,

Haftalar,

Hatta aylar yeterdi bana mutlu olmak için,

Yangın yerine çevirip bu bedeni,

Kaybolmanın sırası mıydı şimdi.