Kayıt

Söyle ey gece

içinden aksayarak geçenleri

De ki

İnandım

Kemiğe değen bıçağın hışmına

İnandım

İnsan kendi kaderine

Ateşe dayanabildiğin kadar yakın

İnandım

Acı acıyla sınanmaz

Bazı şeyler sebepsiztir ya ey gece

Kimsenin bilmediği cevaplar gizli her soruda

Bak işte

Zamanla iyileşiyor yaralarımız

Bütün öfkeleri geçiyoruz bütün kızgınlıkları tek tek

Bazı kırgınlıkları koyup bir kavanoza kaldırıyoruz en üst çekmeceye

En iyi hâliyle anınca gidenleri

Merdivenin ilk basamağında bekleyen o kuru umut

Çatlıyor can evinden

İçinde insan yoksa ölürmüş ev

Önce camlardan ve çatıdan üzülürmüş

Yavaş yavaş

Bir çok rüzgarlarla savrula savrula

Tarumar bahçelerin uslanmaz o deli ruhuyla sarsılarak

İnsan yoksa ev ölürmüş.

Olmak

Ölüyü diriden ayıran nehirin koynunda

O efsunlu geceye

korkulardan arınarak çıkmak

Sâkin duru ve derin

Atlasta bir nokta kadar hacimsiz

Kırk yılda kırık kelam ile

İnandım sözün kudretine

Kalabalıkların en tenha buz kesen yalnızlığına

İnandım

...