Kederli Kediler Şehri

Elimin altına bir top beyazKefen bezinden bozma bir iyilik hâli

Kime niyet kime kısmet diyecektim

Tuttum dilimi

Belki bu sondur

Baharda her şey ulu orta yeşil iç döküş

Nereden baksan tutarsızlık *

Nereden baksan açık saçık kahverengi

Dünyadaki açlıktan söz etsek Gazze’de ölen çocuklardan

Burnundan kıl aldırmayan umursuzluk

Sözde barış çığlıkları protesto edilen diş macunu

Annem ölmeseydi Paris’i hatta Helen’i bile severdim

Greta Garbo olmadan sessiz filmi

Şarlo’suz komedi Keloğlan’sız masalları

Vebası yüksek doz bu asır

Neyi neyin yanına yamasak çok yanlış

Retrospektif bir tarz değil snopluk desem

Hemen köşede sallanan bir parmak

Atları da vururlar dedi birisi

Susmak tek çıkar sokak, korku dağları aştı

Bence bir yanlışı düzeltmek doğruyu konuşmaktan zor

Öyle bir an geliyor çivi çiviyi sökmüyor

Yanan ateş yıllar var sönmüyor

Hâlâ ümidim var ile umutlanıyorum

Bir cümlenin anlama bozukluğu mu

Anlatma bozukluğu mu karar veremedik

Kediler ve köpekler bir şehrin boy aynası

Birçok şeyin değişebilirliği tartışmasız zaman aşımı

Bir sevgili için evi barkı boşlayıp

Başka bir ülke La Seine kıyısında buruk bekleyiş

Şanzelize ışıklar ve şaşaa

Ne diyecektim ki mazeretim vardı aşk başka bir şey

Anne hasreti baba özlemi

Çıkıp çıkıp gelmek yeniden Kadıköy’e

Sahilde martılar Kuşkonmaz camii

Ezan sesi içimde ezilen toprak kokusu

Durmadan çağıran o sessizlik

Eski bir sahafın tanıdık sesi

Eminönü’nde balık ekmek

Bu deniz kokusu bu martı çığlıkları pek yaman

Usul usul açıyor bütün yaraları

En zoru ne diyeceksen

Burnumda jilet gibi bir sızı

Bırakıp gittiklerin ardında değildir ya...