Kefenini Cebinde Taşıyanlar

Karanlığın tam ortasında

ellerimin rahminden kayıp giden

kaçıncı gayri-meşru şiirimdir bu?

Hayatın ayak ucuna bağladığım her virgül;

Ölümün ağır teşrifini

kulaklarıma yakın tutan

şiddetli bir ünlemdir.

Ne iyi!

Yalnızlığımın başlığı bu gecede de;

Karnı tok bir ihtiyar gibi

huzurla

uyur cehennem

kumdan cennetimin üzerinde.

Ne iyi!

Ucuz bir emanet gibi duracak

yine her gülümseme;

Gün be gün

yazgının görünmez pençeleriyle

bir taş gibi ufalanan suratımın üstünde.

Ey adını bilmediğim!

Diz çöküyorum merhametine;

Bir kemiğini ödünç ver bana ki;

Soluğumun kaynağı bu yaşlı ağacın

bana uzatacağı

anaç bir dalı olsun!

Zîra benim kemiklerim,

zaman önce

eriyiverdi babamın yakıcı terklerinde.

Sırtıma ağır bir yük;

zaman yığınları sallanırken kesik nefesimin

beşiğinde;

mut emzirirdi bir adam

kederimi yutan kelimeleriyle.

Görebilir misiniz?

Yalnızca hastalıklı bir öksürüktü;

Yonttuğum mezar taşlarımın

tozunu almaya muktedir olan;

bu

dipsiz ve siyah tecritte.

Bir yanağıma saplanırken kıymıkları

yabancı

ve şarap kokulu dudakların,

Öteki yanağım güneşidir;

iç kanama geçiren,

sancılı sabahların.

Ve

Ufuk çizgisinde bir batıktır evim;

Kiremitlerine bir duvak gibi yığılır

Hissiyatımı

mahmuzlayan çöllerim.

Aslında

bilir misin?

Ölümün çirkin bir melodisi dahî yoktur ki;

Selam okunurken,

sen hep tatlı bir düşteydin.

Şuh bir kadının

aldanmaz kahkahalarına,

Talebelerin uzun boylu

neşe çığlıklarına,

Katibin suskunluğuna

ve

körpecik bir genç kızın

heyecanlı bakışlarına katlanamayıp

Yaşamı kökünden kurutan

zalim bir azrail olmak istedim!

Bu yüzden;

ben

Tanrı'nın adaletsizliğiydim.

Ancak

bilir misin?

Günahın çirkin bir cismi dahî yoktur ki;

O yanından geçerken

Sevapkâr gözlerinle

onu vaftiz edemezsin.

Cılız kadınlığımın tenini ezip geçen

kaldırım taşları

ve

saç tellerime tutunup

özgürlüğü yakaran mahkum kuleler

doldururdu keklik çantamı.

Emeklerdi yüreğimin dokusunda

elemin her yeni akarsuyu.

Ve

Bir ay vaktinde

evime sığınan o piç hırsızlık

hiç yanıt vermedi:

'Sevdiğimi çalacağın günün alarmı

kaça kuruluydu?'

Ve

Ne onur vericiydi!

Mevsimlerin trajikomik piyesinin

Ben

vazgeçilmez davetlisi.

Senaryo bir diğerinin

daha esmer olan ikiziydi!

Bulutların göğsüne yara açılır!

Kan ile yıkanır dudaklar!

Rüzgâr saplar bıçağını

Ve kış ayak basardı kuru haritama

Sonbaharın binbir gece tacizleri

hala dilimin ucunda!

Ne onur vericiydi

varlığım perde aralığından sızan

kırık bir ışıktan fazlası

olmadıkça.

Çocukluğumun alacalı uçurtmaları

leyleklerin midesine

yalnızca bir yem şimdi.

Yalanlarla küflenen

gelecek masalları ise

tekmeler hayatımın taburesini.

Bir önceki sahnemin nihayetinde

vardır

yine bir intihar sessizliği.

Ve tam da şimdi

Nerede kalır bu uyuşuk meleğin ismi?

Nereye defnedilirim

annemin duasından az sonra?!

' Yıldızlar!

eğer hiç olmadığım bir yer varsa...!'

Ve paçavra bir çarşafın içine

sarılır

Tanrı'nın tükürüğü ile

kutsanan duamın bakışları.

Öp onu!

Ey tarlaların çorağından yeşeren korkuluk!

Öp onu!

Sûreti tevellütlerimin ardından bırakıldığım

yaşlı bir camiyi andıran korkuluk!

Uzat inancının ellerini

bu çaresiz adağa!

Başım sadık bir köle gibi

uykuya dalacak

bulutlara benzettiğim

ayaklarında.