Kefere

Beyaz, kırçıl, seyrek sakallı biri

Gördüm, dediler ki: Şiirin piri.

Şiir yazarmış her şeye boyuna,

Zengine, fakire, züğürt soyuna.

Karşımdaki masaya oturmuştu

Hiç aksamayan bir düzen kurmuştu.

Gelirmiş her gün bu kahvehaneye

Sabah on birde, şaşmazmış saniye.

Sarı yapraklı eski bir deftere

Yazarmış şiirlerini Kefere.

Adını bilen yok, lakabıymış bu

Masaya da bir isim: Kuzey kutbu.

Yüz vermezmiş kimseye, konuşmazmış

Kefere'nin varı yoğu bir sazmış.

Çalmayı da bilmezmiş ya; ?Yadigar?

Mevta babasından kalmış diyorlar.

Düşündüm ki ?Yadigar? baş ucunda

Uyurken Kefere yaşlı avcunda,

Ne var ne yok saysa gerek her gece,

Uyansa gerek boş avuca, nice.

Sabahlar Kefere'de bir bitişin,

Başlangıcıdır ki son birkaç dişin,

Gücü yettiğince kahvaltısını,

Ederek bekletmez son sevdasını.