Kehkeşanlardaki Notalar

Ey teniyle zamanı, gülüşüyle hazanı örten kadın

Hangi ışıksız kalmış gezegenlerin ağıtlarında

Hangi boğucu hafakanların puslu bağırlarında

Belki antik bir kitabın yitik satırlarında saklısın

Sen ki unutuşun bile hatırlamak istediği andın

Dokunamadığı sevgilerde solan ömrün anlamıydın

Seni anmak için doğmuş bir lügatin kapağıydın

Titreyen bir mabedin eşiğinden geçerken

Sen yürüdükçe taşlar kavuştu hafızalarına

Göğsümdeki uyanan kehanetleri beklerken

Küllenen tanrılar bile sükut etti hezeyanlarına

Enigmalarla mühürlü bir yazgının sancısıydık

Her yaşamda unutulmuş bir lejandın yankısıydık

Ne İndra’nın topuzu ne Varuna’nın büyülü ağları

Ne Rüstem’in gürzü ne Ne Krişna’ın diski, ne Odin’in mızrakları

Bizi bulunduğumuz yerden döndürebilir artık

Gölgemiz bile birbirine zincirli duadır, semalarda uçardık

Yalnız tanrılar hatırlıyor bizi, sahralarda koşardık

Ey sislerle kaplı nehirlerin mahzun çehresi

Bir yıldız gibi düştük Tanrıların sararmış mısralarından

Ve ihtiyar ve gaddar ve köhne ve amansız zaman

Anmak istemediği bir kâbus gibi geçti yaşamlarımızdan

Rüzgâr, beni bir çam yaprağının bilge kıvrımına sardı

Orada senin adınla titreyen bin yıllık bir sır vardı

Sisle kaplı yamaçlardan inerken sana dair düşünceler

Hakikati bulan her gölgededir senin suretinden izler

Unutulmuş ilahi bir senfonidir bu, kehkeşanlardadır notaları

Kadim bir inzivada çözülüyor hep zamanın boğumları

Yıldız haritalarında asla bulunmaz kaderin taşralı kıvrımları

İç içe geçmiştir mâhur sonsuzluklarımızın anaforları

İçime işledin, her sessizliğe anlam yükleyen fikri

Ne Müzlerin sesi kaldı kulağımızda ne Simurgların zikri

Mezar taşları kadar suskunuz sönmüş bir güneşin altında

Ebed sonatının adagiosunda ağladık bir ömrün kıyısında

Şimdi karanlık bir mahzendeyim arar gözlerim seni

Zamanın arkasında bir çukurdayım bulmalıyım çehreni

Aştım sonunda ifritleri, gölgeleri, yılanları ve ateşleri

Karanlıkta bir kadın var, tanıdım o yosun gözleri

İşte durduk yıldızsız bir ebediyetin ucunda

Ruhlarımız çoktan buluştu bir kelimenin burcunda

Artık ne Kerberos parçalar, ne Akheron soldurur bizleri

Araf’ı geçtik bile Dante’nin Komedya’sındadır izleri

Gültekin Avcı

Siirt, 2000