Kehribar Gözlü Güzel

Terk edilmiş bir şehrin, ıssız sokaklarından

Sana sesleniyorum; bitmemiş mısralarla

Dökülürken kan ve gül, çatı oluklarından

Kanat çırpıyorum ben, göklere turnalarla

Gökler ki bir mabettir, huzursuz yüreklere

Mavi ve siyah tonda, perdelerle gizlenen

Düşüncem asılırken, umuttan küreklere

Sevdandı her hücremde, tohumsuz filizlenen

Kehribar gözlü güzel, bir sevda ki çelikten,

Bir sevda ki gecenin, doğan güne özlemi

Yürüyorken ölüme, başlayarak beşikten

Feda ediyordum ben, şu koskoca âlemi

Senin içindi hayat, sendin huzur, mutluluk

Ve yokluğun kıyamet, korkusuydu ruhumda

Hasretle büyüttüğüm, ey masum güzel çocuk

Kokunu duyar mıyım, şimdi bu uçurumda

Ki uçurumlar sağır, suskun, karanlık, dipsiz

Yalnızlık kadar sessiz, sensizlik kadar büyük

Kurduğum o hayaller, yetim, öksüz, sahipsiz

Gidişin kâbusumdu, yokluğun taşınmaz yük

Yokluğun ki yokluğum, bir sis bulutu yaşam

Gözlerle görülürken, bin el ile tutulmaz

Zaman susuz değirmen, tükeniyorken akşam

Son söz ardından nokta, ?İlk Aşklar unutulmaz.'