Kelebek Kanatlı Düşler / Aşklar / Savaşlar

/ 'Bir ölüm kaldı özü sözü bir'

Diyecektim, demedim... /

...bunlar ellerin değilse

halüsinasyon görüyor olmalıyım

bu sıcaklık ve beyazlık

şizofreni olsa gerek...

cesetler geçiyor içimden

soğuk cesetler

kendime rastladığım morglar buluyorum

sokak köşelerinde

çıkmaz bir beden

çelimsiz panik hali var yüzünde

çabucak kaybettiğim

sabırlar dilerken merhamete aç

pansumana muhtaç yaralara

ezilen azınlığın kardeş çocuklarına ithafen

kalabalık halklarla binaen

akıl ile kalp hizasında artçı deprem

sömüren insanların gaddarlığına hitaben

biraz kalp diliyordum beni bulduğunda

vicdandan yoksun sağırlara bulaşmış öfkeye kastederek

öyle ki, hasretten soyutlanmış gurbet gelinlerine

aşk dili-mli-yordum dilim dilim kırmızı gelinciklerle

satırlarla cümleleri doğrayıp somutlayana dek

-yoktu kimse-

heyecandan yoksun kalabalıklara telaş diye direttim

çok sonra geçmiş bir zaman diliminde

sıkıcı günlerin ıssızlığına istinaden

dostluk diledim

bayram bahanesini bekleyen küskün yalnızlara

çok istedim

çoktan daha çok bir şey bulamadım

barıştan daha güzel bir his büyütemediğim gibi

hüzün açlığı çeken şairin

şiirdeki sağanak yağmuruna

bulut...

buhran buhran bulut

şimşekler çaksın istedim

yıldırımlar düşsün düşüme

damarlarımı yarsın

dağları yaran ırmaklar gibi

kanatsın nasırlı kederlerimin bileklerini

kelebek kanatlı saydam aşkların

güneşe yolculuğu sürüyordu

beklenilen kalbin yurdunda

dağlara yemiş taneleri

dağlara çiğdem saklı düşlerin

dağlara meneviş soluğu utangaç gülüşlerin

ben gecelerde yaşıyordum

ölmeye niyeti olmayanlar kadar açtım karanlığa

kalsın istiyordum

cehennemlere bağrında ateş biriktirenler

gözlerinden siyah kuşku fışkıranlar

buraya değsin, tam solumdaki ağrıya

kaderini ağlatsın, yarsın ıssız günlerin geleceğini

adam olmak kimi zaman

aklını kalbinle asmayı gerektirir

mantık ipliklerini boğazına geçirebilmeyi

bundan sebep

istiyordum ki cancağızım

assın birileri

kendini feda edip

yaşamak uğruna

hatta ölmek için

'canların canı' diyordu

sultanların sultanı!

canıma kastı varmış gibi

ilk kez

belki böylesine çok kez

soluk gamzelerim tebessüm etti titreyerek

uyandım

soluk soluğa

güneş adının baş harfleri gibi

gülümsüyordu

parantez, soru işareti ve yine parantez

boşluğa yuvarlanan bir sıkımlık nida gibi

üzerime yüklenerek

devrilirken savaş vagonlarım

hür ve tek

bugün her şey senli olacak

uzak ve acı / yakın ve tatlı

bir mizansene öykünerek

-sandım ki biz, bin asırlık bereket-

fulya-mayıs2011