Kelebek Ömrüm

Benimkisi gönül yorgunluğu

çok yol kat etti de bu aralar

durdum şöyle bir

bakındım yıllarıma

ıssız sızılı bir yoldayım

sağım loş solum susmuş

karşımda uzanan umut silinmiş

güneş sönmüş her yer boş

sanki nahoş

içim burkuldu

sen yine de say ki

hayat bir bana hoş

Benim kelebek ömrüm

kaşlarının arasındaki

öfkeye bile susamış

yorgunluğu gözlerime ulaşmış

kalbimle

baktım yokluğun coşkusuna

orada da kimse yoktu

şaşırdım kala kaldım

adımlarım durmuştu

kimsesizliğimi kusmuştu eteklerime

ağaçlar serçeler

karıncaların ayak sesleri

toprak kurumuş

güneş susmuştu

ben nerede bıraktım kendimi

yada nerede kime takıldım kaldım da

yalnızdım

o geride mi kalmıştı

ben mi yerimde saymışım

yolları mesafeleri

gidişiyle ne zaman süslemişti

korktum ürktüm incindim

ben kaybolurdum bu boşlukta

ne zaman bıraktı ellerimi

ya da yokluğunda ben hangi hayale

ellerindeymişim gibi

tutundum yürüdüm

.....

.......

...

..........

........

Hangi sızıya doydum da

sesim soluğum nefesim kesildi ..

3 aralık 2012