Kelimeler Sessiz Kalınca

kelimeler

bile

sessiz

kalmış bu sabah..

hecelerin de

de sukut..

cümleleri

yutkunurken

sözler,

sanki suçluymuş gibi

hisler,

duygulara

kaçamak bakışlar içersinde..

sanki

gizler gibi yaşlarını..

kepenlerini indirmek istesede

nafile..

fırtınalar

esse bir türlü

esmese bir türlü..

yellere mahkum olmuşluğun

çaresizliğinde..

yalnızlığa

gam

vurmuş

dil kelepçelenmiş gibi..

tesellisi

yazılanlar..

ne kadar bitirmek

istesede

sonu

gelmiyor..

şimdilik nokta koymak

sessizliğin

eşi

gibi..

yaşananlar

benle kalp arasında..

öyle

isterdim

ki

girip bir görmeni..

öyle isterdim

ki..

ama nerde?

herkes tutmuş yolunu

gidiyor..

sonsuzluğa kucak açmış misali..

kaybolacak

elbet bir gün herkes

ebediyette..

ne sen

ne

ben

ne de biz..

galiba ondan biz sessiziz..

mecburiyetimiz..

hiçliğimiz..

hiç

boşuna bekleme..

ne

duyan olacak

ne

gören

ne de

bir notiz alan..

meğer

çümbüşüz başlamış

daha

doğarken...

(Berlin,28.06.2014)