Keman Ve Piyanonun Dansı

İstanbul;

Ay ışığında güneş battığında

Dansa durmuş Keman ve piyano

Kucaklamış yıldızları Ay sessizce...

Haliç'e yansıyor rengarenk hüzünlü melodiler

Sokak lambaları altında toplanmış dilenciler

Sarılmışlar gölgeleriyle tango edercesine...

Bazıları kollarını uzatmışlar göğe

Eşlik ediyorlar sanki kemanın dertli sesine

Az ötede balıkçılar sırtlarını yaslamış maviye...

Mezeler hazırlanmış nağmelere sarılmış loş ışıklar

Arada dilencilerin haykırışları bozuyor suskunluğu

Ay ışığı hüzünlü siyah mor ve kızılımsı renginde

İstanbul'un her köşesi hüzün kokuyor bu gece...

Kız kulesini kucaklamış Martılar

Beyaz güvercinler ise uykuda...

Gemiler süzülüyor sessizce boğaza doğru

Sanki özlem duyarcasına güneşin doğuşuna

Bütün olanları Galata kulesi tepeden izliyor

Eski günlerden kalma bir kabadayı edasıyla..

Sonra

Karanlık çöküyor yavaş yavaş kuytu sokaklara

...Sessizce gamsız ve merhametsizce...

Ve dalaşmalar kavgalar sarhoşlar ve mavi

İleriden yansıyor gözlere sevgililerin siluetleri

Ve gül satan çocuk ekmek parası derdinde

Köşede duran karanlık bir adam elinde siyah gül...

Arka sokaklarda kovalıyor zabıtalar mendil satanları.

Ve o dilenciler umursamadan hala dans ediyor

Balıkçılar da katılmış bu şenliğe..

Ve

Beyoğlu'nda insanlar tıklım tıklım masalar üst üste

Biliyorum bu gürültü ve dağınıklık bitmez bu geçe...

Ve ben

Hiç birisi umurumda değil

Zaten keyfim yok

Hiç bir şeyi takmıyorum

Gözlerim kör kulaklarım sağır

Dudaklarım suskun ve dilsiz...

Öylece

Dolaşıyorum deniz kenarında

Her zamanki gibi yalnız

Hatıralarımda el ele ben ve Marya...

Oturmuşum kıyıda bir banka

Elimde sigara

Zaten tütün de bitmek üzere

İzliyorum İstanbul'u ve Martıları

İzliyorum ve sessizce dinliyorum

Keman ve piyanonun Ay ışığındaki dansını...

Suskun//