Kemancı

acısını tel tel etmiş

haddesinde zamanın

öfkesiyle germiş iki ucundan

akort vermiş

titreştirip ruhunu

bir elinin parmaklarıyla

geçmişe gidip geliyor

öteki parmakları

şimdinin belirsizliğinde sendeliyor

boynu bükük inliyor

kapatmış gözlerini

tüm renklere küskün

dinliyor kırık kalbinin sesini

hem çalıyor

hem dönüyor kendi etrafında

bir gezegen gibi aşktan ve hayattan uzak

o ayrılık şarkısıyla ağlıyor kemancı...