Kenar Mahalle Çocuklarından Dayak Yemiş Bir Sokak Köpeğinin Hazin Öyküsü

.......................?'acı soysuzlaşınca ömür umuttan önce bitmeli''

Kış mevsimiydi..sokaklar karanlıktı..

Hava inadına soğuk

Yollar inadına buza kesmişti..

Biraz önce,mahallenin serseri çocuklarından,

Hatırlı bir meydan dayağı yemişti

Acı içinde kıvrım kıvrım kıvranıyordu zavallı

Ne bir avlu dibi,

Ne bir kapı eşiği vardı sığınabileceği

İn-cin bir de kendisi vardı sokakta

Sokak,uzun ve daracık

Hem dayak yemiş,hem üşümekte

Hem de acıkmıştı zavallıcık...

?'Şöyle etli bir kemik olsa..

Kuytu bir avlu dibi bulsam

İştahla doyursam karnımı''

Diye geçirdi içinden...

Kafasında bu düşüncelerle,

Bildiği birkaç çorbacı dükkanın önüne gitti,

Hepsi kapalıydı.

?'Çöplükleri eşeleyeyim'' bari dedi,

Kuru bir ekmek kırıntısına bile

Rastlamadı...

Özel temizlik işçileri erkencikten

Silip süpürmüşlerdi sokağı

Kahırlandı özel temizlikçilere.

Halbuki belediye çöpçüleri

Ne iyi amcalardı

Onların zamanında her sokakta,

Adım başı yiyecek bulurdu.

Belediye çöpçüleri varken

Aç kalmamıştı hiç.

Bu yüzden severdi belediyeci amcaları;

İtlafçılar hariç! ..

?'Duyulmuş mu aç kaldığı,tasmalı köpeklerin?

Vurulanlar sabah-akşam hep sokak köpekleri! ..''

Diye söylendi ve bastı küfrü...

Canı felaket acımaya başlamıştı

Açtı.

Açıktaydı.

Ölüm iyice yaklaşmıştı.

Ağlamak istedi

Ağlayamadı.

İnsanların ve hemcinslerinin gözünde

Üçüncü sınıf bir sokak köpeğiydi

Ama öyle de olsa gururluydu...

Gün ağarmak üzereydi.

Sokağın ucundan sesler duydu

İrkildi.

Kulakları dikildi.

Gözlerini kısarak baktı

Tanımıştı gelenleri.

Eşini,

Kardeşini görmüş gibi sevindi

Nihayet acıları dinecekti

O dakika kesti umudunu yaşamaktan

Bir aforizma geçti kafasından

Ve kararını verdi:''Bitmeliydi ömür,umuttan önce''

Ömründe ilk kez sevindi

Karşısında belediye itlaf memurlarını görünce

?'Acı soysuzlaşınca,

Ömür umuttan önce bitmeli''dedi

Ve koştu

İtlafçılara doğru...