Kendi Düşene Acınmaz

Kalbe, kalbini kendir ipiyle bağlamışsa

İpi kopartıp kendi düşene asla acınmaz

Sevenin gönlündeki eşsiz tahtını yıkmışsa

Gönülden, kendi düşene asla acınmaz

Duvarlara vursa da kafayı fayda etmez

Görenler acısa da elden bir şey gelmez

Halinden şikayetçi olsa da, dinlenmez

Pişmanım dese de kendi düşene acınmaz

Zalimin elinde, kedinin oynadığı fare gibi

Kanlar içinde sürünse de yılan misali

Feryat, figan ile kavrulsa da ağzı, dili

Ateşte yansa da kendi düşene acınmaz

Gören gözleri kör olup görmemişse

Duyan kulağı sağır olup duymamışsa

Düşünmeyip yalanlara aldanmışsa

Zalime esir olsa da kendi düşene acınmaz

Hakikat denizinden çıkıp, çamura dalmışsa

Doğru söze inanmayıp yalancıya kanmışsa

Altın iken bakır olup ayarıyla oynanmışsa

Çamur bataklığına, kendi düşene acınmaz

Saclarını yolup, aklını oynatsa bile

Gözünden akan yaşlar dönüşse sele

Ayaklara kapanıp yalvarsa nafile

Acımayın dostlar! kendi düşene acınmaz

Doğru söyleyene çevirmişse yönünü

Dinlemezse hakikat söyleyenin sözünü

Boş ver deyin, şeytanlar görsün yüzünü

Toprak örtse de, kendi düşene acınmaz

Pişmanlık duyup içse de her gün zehir

Dünyası kapkara, olsa da evi kabir

Deli, divane olup, gezse de şehir şehir

Acı olsa da, kendi düşene asla acınmaz